Ailelerde çoğu zaman tek bir “sorun” olmaz. Yıllar içinde biriken küçük yorgunluklar, fark edilmeden büyür. Çalışmamız bunları görünür kılmakla başlar.
Ebeveyn-çocuk arasındaki kopukluk, kuşaklar arası gerilim, ya da bir kayıp veya geçiş döneminden sonra ailenin yeniden kurulması — birlikte çalıştığımız alanlar.
Bir aile üyesinin yaşadığı zorluk, çoğu zaman yalnız o kişiye ait değildir. Sistemik bakış açısı — kim, ne, neye tepki veriyor — sorunu kişiselleştirmeden anlamamıza imkân verir.
Bu, suçlu aramaktan çıkıp ilişki örüntülerine bakmak demektir. “Çocuğum neden böyle?” sorusu yerini çoğu zaman “Bu örüntü bu evde nasıl bir cevap arıyor?” sorusuna bırakır.
İlk seans tanışma ve değerlendirme için ayrılır. Sonraki görüşmeler — çiftin, ailenin veya sadece ebeveynlerin katılımı — durumun gerektirdiği şekilde planlanır.
Çoğu aile için 8–12 seans civarında belirgin bir fark görülür. Bağlayıcı bir kontrat yoktur; her aşamada birlikte değerlendirilir.
Çocuğun yaşı ve durumun doğasına göre değişir. Çoğu zaman ebeveyn danışmanlığı tek başına yeterli olur; çocuğu “seansa getirip düzeltmek” genellikle gerekli değildir.
Genç ergenlerle çalışırken, onların alanına saygı esastır. Aile sistemine fayda sağlayan değişim, çoğu zaman sistem içinde başlar.